Baśnie Wędrowne

Na Baśnie Wędrowne składają się cztery osobne opowieści:

Miasto Szczęścia

Baśń opowiada o wędrówce grupy bohaterów, którzy chcą pomóc Miastu Szczęścia odzyskać utraconą radość. W swojej wędrówce spotykają różne miasta: Tęsknoty, Przyjaźni, Kłamstwa, Pamięci. Wszystkie miasta są nieszczęśliwe i bohaterowie pomagają w odnalezieniu brakującego elementu, aby powróciły radość i spokój. Występuje tu ciekawa i dynamiczna fabuła, którą można byłoby zilustrować jako komiks, a także sfilmować. Mimo wielu wątków, osób, zdarzeń, czytelnik nie gubi się w odczytaniu tego, co autor ma na myśli, ponieważ tzw. „rzeczywistość duchowa”, którą autor opisuje jest znana każdemu z własnego doświadczenia. A dziecko, jeśli nie wie co to pycha, dowie się tego po przeczytaniu bajki.

Wędrowne skrzypki

Autor w baśni opisuje udrękę miasteczka, które nawiedziły cztery biedy: Połykaczka Uśmiechu, Złodziejka Marzeń, Zjadaczka Zdrowia i Czarna Rozpacz. Biedy są upersonifikowanymi sytuacjami egzystencjalnymi człowieka. W momencie pojawienia się problemu najpierw znika uśmiech. Człowiek daje się opanować trosce i zapomina o marzeniach, ideałach… Opanowany przez smutek nie widzi perspektyw. Zestresowany jest podatny na choroby. Dramat zaczyna się wtedy, kiedy pojawia się czwarta bieda, Czarna Rozpacz. Dlatego autor kreuje na bohatera prostego Lutnika, który z braku innego zajęcia buduje skrzypki. On jeden żyje zgodnie z rytmem świata, bez publikatorów, polityki… Jako pierwszy zaczyna się orientować co się naprawdę dzieje w miasteczku i na świecie. Prowadzi go potajemnie siłą wyższa, Szept. Czyni On Lutnika niewidzialnym i każe grać na skrzypkach. Autor dedykuje baśń generałom, politykom, lekarzom, dziennikarzom – w swojej pewności siebie i zadufaniu, nie pomogli zwalczyć bied, bo nieustannie dyskutując, po prostu ich nie widzieli. A nie można walczyć z tym, czego się nie widzi lub nie rozumie.

Zapomniany skarb

Nie wszystko, co możemy zmierzyć i zważyć umysłem, jest dobre. Uczuć, zachwytu, oczarowania, także miłości nie da się przełożyć na praktyczny język ekonomii. W życiu zdarzają się rzeczy, których wytłumaczyć się nie da ani logicznie, ani praktycznie. – Była sobie zielona łąka, a na niej działy się jakby cuda, a może „niewytłumaczalne”. Przychodziła Boginka i coś szeptała, czegoś pragnęła, a zielona łąka słuchała i rozumiała. Poszła dziewczyna szukać w życiu tego, za czym tęskniła. Wędrowała i odwiedzała z nadzieją mądrych ludzi, uczonych, udających ważniaków… Był też książę. Mądry, bogaty i próżny. Polując trafił na zieloną łąkę. Zaciekawiła go, a może nawet sprawiła, że poczuł się nieswojo wobec nieznanego. Posłuchał głosów, których nie rozumiał i postanowił rozwiązać zagadkę. Czy udało się księciu, a jeśli tak, jak tego dokonał? Opowie wam ta piękna baśń o miłości, której warto poszukać.

Tańcząca miłość

Czasami czegoś nam w życiu brak. Nie godzimy się na szaro-burą rzeczywistość, marazm, obojętność i brak wiedzy o sobie samych. Wtedy - wtedy Miranda opuściła Senną Dolinę i poszła w świat poszukać siebie. Po drodze spotkała Życie, została porwana przez wróżkę Gradę, trafiła do Królestwa Wandii, poznała Pustka, wielu wspaniałych przyjaciół, widziała Tańczącą Miłość, pomagała ratować Grotę Czasu… -To baśń o budowaniu przyjaźni, zaufania, współpracy z innymi w dobrej sprawie – ale też o niecodziennej odwadze, umiejętności słuchania podpowiedzi Staruszka Czasu i odnajdywaniu siebie. – Bardzo dużo barwnych postaci, filmowy zapis obrazów… I wiele innych. Piękne, wzruszające chwile, ostra walka o dobro tak potrzebne całemu światu. – Kiedy nadszedł czas, ten świat zjednoczył siły i pokazał co jest właściwe, mądre i jak bardzo jesteśmy warci miłości najwyższego lotu.

Jaki jest motyw baśni?

Wędrówka, przyjaźń, miłość, walka dobra ze złem, mądrość natury, niesienie bezinteresownej pomocy, zaczarowany skarb

Czego uczy baśń?

Baśń uczy, że zło można zwalczyć dobrem; przyjaźń jest nie do przecenienia; człowiek zawsze ma szansę na stanie się kimś lepszym; o szczęście trzeba zawalczyć; ważny jest głos intuicji.

Te baśnie są dla ciebie i twojego dziecka.

Dlaczego dla twojego dziecka?

Baśnie to opisywanie życia z perspektywy serca. Dziecięca wrażliwość nastawiona jest na czucie, dlatego dzieci tak dobrze rozumieją baśnie. Baśnie Wędrowne opowiadają o prawdziwym życiu w sposób dla dziecka zrozumiały i piękny, pokazując drogę do realizowania swoich marzeń. Uczą wiary w siebie i rozwijania siły charakteru. Pokazują, jak w tym szalonym świecie pozostać sobą, spełniać marzenia i kochać. Czy potrzeba czegoś jeszcze? Może trochę fantazji, budowania nastroju, zaskakujących spostrzeżeń, przemyśleń i ogromnej wrażliwości. - To wszystko czeka na twoje dziecko w każdej z baśni.

Dlaczego baśnie dla ciebie?

Dlatego, że niezależnie, czy jesteś mały, wielki, bogaty czy biedny – masz marzenia. Marzenia, które warto spełniać w każdej chwili życia. A baśnie otworzą ci drzwi, o których istnieniu może zapomniałeś. Z biegiem lat, coraz trudniej skonfrontować niespełnione marzenia z rzeczywistością. Zatrzymaj się i przypomnij sobie kim naprawdę jesteś i co kochasz. - Pozwól autorowi zaczarować swój świat na nowo.

Baśnie pisane w różnych zakątkach Europy są wynikiem własnych doświadczeń i wnikliwej obserwacji świata – dlatego wędrowne.

Zapraszam dziś ciebie i twoje dziecko do świata marzeń i prawdziwej miłości – do świata baśni. Są one terapeutyczne i pełne głębokich wartości. Pełne wiary w ludzi i nadziei na spełnione marzenia leczą serca, rozbudzają nadzieję, rozśmieszają, zaciekawiają i wzruszają. Są niezwykłym dziełem człowieka o wyjątkowej wrażliwości, który ma serce na dłoni i chce ci podarować najlepszą cząstkę samego siebie.